Wideo-partytury krajobrazowe – notacje graficzne

ID

Wideo-partytura krajobrazowa

Typ

Partytury graficzne

Data

2025

„Wideo-partytura” to oryginalna kategoria artystyczna o charakterze intermedialnym, którą Jacek Doroszenko wprowadza do dyskursu sztuki współczesnej jako wynik wieloletnich poszukiwań na styku obrazu, dźwięku i przestrzeni. Artysta określa to jako dzieło hybrydowe, w którym medium wideo pełni rolę wizualnej notacji dźwięku – nie jest to ilustracja muzyki, lecz jej zapis, uwarunkowany topografią i właściwościami akustycznymi konkretnego miejsca. W tym przypadku krajobraz przestaje być motywem lub elementem dekoracyjnym; staje się aktywnym uczestnikiem kompozycji.

Wideo-partytury krajobrazowe – notacje graficzne

Pod względem strukturalnym utwór ten opiera się na zasadzie aleatoryzmu: wykonawca odczytuje wizualne „nutki” zgodnie z własną interpretacją, dzięki czemu każde wykonanie jest niepowtarzalne i jedyne w swoim rodzaju. Doroszenko świadomie czerpie tu z tradycji formy otwartej, od utworu Browna z grudnia 1952 roku po rytmiczne elementy graficzne notacji MIDI widoczne w jego „Metascore of new gestures” – idzie jednak o krok dalej, łącząc performatywną nieokreśloność z konkretną geografią. Moduł dźwiękowy nie jest abstrakcyjną koncepcją; jest on osadzony w fizycznych właściwościach terenu: fakturze skał, gęstości roślinności, rozległości horyzontu.

Trzy partytury wideo – „Ogród”, „Fiord” i „Wyspa” – tworzą złożoną strukturę notacyjną, analogiczną do części w partyturze orkiestrowej. Ich jednoczesne wykonanie tworzy wielogłosową kompozycję, w której czas trwania, dynamika i barwa każdej partii są determinowane przez odrębną topografię.

Cisza nie jest tu przerwą w zapisie nutowym, lecz elementem pejzażu dźwiękowego, zapisanym w taki sam sposób jak każdy inny dźwięk. W utworze tym nie ma jednak ciszy, ponieważ rozbrzmiewa on na tle nieprzerwanego nagrania terenowego miejsca, do którego nawiązuje.

ZOBACZ WIĘCEJ

ZASOBY